မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
ရန်ကုန်မြို့၏ နံနက်ခင်းသည် ဗိသုကာအမွေအနှစ်များကို ပြန်လည်မြင်တွေ့စေသော အချိန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နေရောင်နုနုက အုတ်နီရောင်၊ သစ်သားပြတင်းပေါက်နှင့် အဟောင်းအဆောက်အအုံများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာသောအခါ လမ်းများသည် သမိုင်းစာမျက်နှာတစ်ခုလို ဖတ်ရှုရသည်။
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
မြန်မာ့လက်ဖက်သည် တောင်တန်းဒေသများ၏ ရာသီဥတု၊ မြေဆီလွှာနှင့် လူတို့၏ လက်ရာတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အစားအစာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ မနက်စောစော လက်ဖက်ခင်းထဲတွင် နှင်းစက်များက ရွက်နုများပေါ်ကပ်နေချိန်၌ ရွက်ရွေးသူများသည် အရွယ်အစားနှင့် နူးညံ့မှုကို လက်ဖြင့် ခွဲခြားကြသည်။ ထိုအာရုံခံစားမှုသည် စက်ကိရိယာနှင့် အလွယ်တကူ အစားထိုးမရနိုင်သော မျိုးဆက်လိုက် အသိပညာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရွက်ခူးပြီးနောက် အခြောက်ခံခြင်း၊ ဖိသိပ်ခြင်းနှင့် သဘာဝအတိုင်း အချဉ်ဖောက်ခြင်းတို့သည် အချိန်နှင့် စောင့်ကြည့်မှုလိုအပ်သည်။ မိုးရာသီ၏ စိုထိုင်းဆ၊ ဆောင်းရာသီ၏ အေးမြမှုနှင့် နွေရာသီ၏ အပူချိန်တို့က အရသာနှင့် အနံ့ကို ပြောင်းလဲစေသည်။ လက်ဖက်လုပ်သားများက ရွက်၏ အရောင်၊ အနံ့နှင့် အထိအတွေ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ လက်ဖက်သုပ်ပွဲတစ်ပွဲပေါ်တွင် မြေပဲ၊ နှမ်း၊ ကြက်သွန်ဖြူကြော်နှင့် ပဲမျိုးစုံတို့ စုဝေးလာသောအခါ ထိုအစားအစာသည် မိသားစုအတွင်း စကားစမြည်ပြောရာနေရ
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
သနပ်ခါးသည် မျက်နှာပေါ်လိမ်းသည့် အလှအပပစ္စည်းတစ်မျိုးထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ယဉ်ကျေးမှုအမှတ်အသားတစ်ခုဖြစ်သည်။ သစ်တုံးကို လက်ထဲကိုင်ပြီး ရေစိုကျောက်ပြားပေါ် ဖြည်းဖြည်းကြိတ်သည့် လှုပ်ရှားမှုတွင် အချိန်နှင့် စောင့်ရှောက်မှုတို့ ပါဝင်နေသည်။ သစ်၏အနံ့၊ ရေ၏အေးမြမှုနှင့် ကျောက်ပြား၏ ကြမ်းတမ်းမှုတို့က မိသားစုတစ်စု၏ မနက်ခင်းဓလေ့ကို ထူးခြားစေသည်။ ရွာများနှင့် မြို့ပြရပ်ကွက်များတွင် သနပ်ခါးလိမ်းပေးခြင်းသည် မျိုးဆက်များကြား အနီးကပ်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ အမေက ကလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပန်းပွင့်ပုံရေးပေးခြင်း၊ မိတ်ဆွေများက နေရောင်ပြင်းသည့်နေ့တွင် အချင်းချင်း သတိပေးခြင်းတို့က အလှအပကို ဂရုစိုက်မှုနှင့် ဆက်စပ်စေသည်။ ပုံစံများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိုအရိုးရှင်းမှုထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖော်ပြလိုသော စိတ်ကူးများ ရှိနေသည်။ သနပ်ခါးလုပ်ငန်းတွင် သစ်ပင်စိုက်ပျိုးခြင်း၊ သစ်တောကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ထုတ်လုပ်သူများအတွက် တရားမျှတသော အကျိုးအမြတ်ရရှိ
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
အင်းလေးကန်ပေါ်ရှိ ရေပေါ်ဥယျာဉ်များသည် ရေ၊ မြေဆီနှင့် လူ့လက်ရာတို့ အတူတကွ ရွေ့လျားနေသည့် စိုက်ပျိုးရေးပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရေမြက်နှင့် ရွှံ့မြေကို စုစည်းကာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တန်းရှည်များဖန်တီးပြီး ဝါးတိုင်များဖြင့် အောက်ခြေသို့ ချည်နှောင်ထားကြသည်။ လှေလေးတစ်စီး ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌ ဥယျာဉ်သည် ရေပြင်နှင့်အတူ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသော်လည်း ရာသီတစ်ခုလုံး၏ အစားအစာများကို ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။ တောင်သူများသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် လှေကို ထိန်းပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အပင်များကို စောင့်ရှောက်ကြသည်။ ခရမ်းချဉ်သီး၊ သခွားသီးနှင့် အရွက်စားဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရေမျက်နှာပြင်အောက်ရှိ အမြစ်များနှင့် သင့်တော်အောင် စိုက်ပျိုးရသည်။ မိုးရွာသွန်းမှု၊ ရေတက်ရေကျနှင့် လေတိုက်နှုန်းတို့ကို နေ့စဉ်ကြည့်ရှုရပြီး ရာသီတစ်ခုနှင့်တစ်ခုအကြား ရွေ့လျားသည့် အချိန်ဇယားကို နားလည်ထားရသည်။ ရေပေါ်စိုက်ပျိုးရေးသည် သဘာဝနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သဘာဝ၏ အခြေအနေများကို လက်ခံပြီး အတူတကွ
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
ရက်ကန်းစင်တစ်စင်း၏ အသံသည် အိမ်တစ်အိမ်အတွင်း အချိန်ကို တိုင်းတာပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သစ်သားတန်းများ တိုက်ခတ်သံ၊ ကြိုးမျှင်များ တင်းကျပ်လာသံနှင့် ရက်ကန်းသမား၏ လက်ရွေ့လျားမှုတို့ ပေါင်းစပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သည့် အလုပ်ခန်းကို သီချင်းတစ်ပုဒ်လို အသက်ဝင်စေသည်။ အထည်တစ်ထည်၏ အလှသည် အရောင်များတွင်သာ မဟုတ်ဘဲ ထိုအရောင်များကို ရွေးချယ်ရန်နှင့် ချည်ရန် သုံးစွဲခဲ့သည့် အချိန်တွင်လည်း ရှိနေသည်။ ပုံစံတစ်ခုချင်းစီတွင် နေရာဒေသနှင့် မိသားစုတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပါဝင်တတ်သည်။ တောင်တန်းမှ လှိုင်းပုံ၊ မြစ်ရိုးမှ အရွက်ပုံနှင့် ပွဲတော်ဝတ်စုံတွင် အသုံးပြုသည့် ထူးခြားသည့် အရောင်ပေါင်းစပ်မှုများသည် အဝတ်အစားကို ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။ အချို့ပုံစံများကို သင်ယူရန် နှစ်များစွာ လိုအပ်ပြီး အဘွားထံမှ မြေးထံသို့ စကားမပြောဘဲ လက်တွေ့နည်းဖြင့် လက်ဆင့်ကမ်းကြသည်။ ယနေ့ခေတ်ဈေးကွက်တွင် လက်ရက်ကန်းအထည်များသည် စက်ရက်ကန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရသည်။ သို့သော် လ
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
မြန်မာ့တေးဂီတ၏ အသံသည် တူရိယာတစ်မျိုးတည်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။ စောင်းကောက်၏ ကြိုးသံ၊ ပတ်ဝိုင်း၏ တုန်ခါသံနှင့် ဝါးတူရိယာ၏ နူးညံ့သည့်အသံတို့သည် တစ်ခန်းတည်းတွင် အတူတကွ ရှင်သန်ကြသည်။ တေးသံတစ်ပုဒ်ကို နားထောင်ရာတွင် သီချင်း၏ စည်းချက်သာမက အခန်းအတွင်းရှိ လေထု၊ တီးခတ်သူ၏ အသက်ရှူသံနှင့် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုညှိယူသည့် အာရုံစိုက်မှုကိုပါ ခံစားရသည်။ ရိုးရာတူရိယာတစ်ခုစီတွင် ထုတ်လုပ်သူ၏ လက်ရာနှင့် အသံကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည့် မိသားစုများ၏ ဇာတ်လမ်းများ ရှိနေသည်။ သစ်သားကို ဘယ်လောက်ခြောက်အောင်ထားရမည်၊ ကြိုးကို ဘယ်လောက်တင်းရမည်၊ သားရေကို ဘယ်လိုတပ်ရမည်ဆိုသည်မှာ စာအုပ်ထဲက စည်းမျဉ်းများထက် လက်တွေ့အတွေ့အကြုံက ပိုမိုသင်ကြားပေးသည်။ ထိုအသိပညာသည် တီးဝိုင်းတစ်ခု၏ အရည်အသွေးကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ ပွဲတော်များနှင့် ရပ်ကွက်အခမ်းအနားများတွင် တေးဂီတသည် လူများကို အတူတကွ ရွေ့လျားစေသည်။ ကလေးများက စည်းချက်ကို လိုက်ဖ
Premiumမြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
ခေတ်သစ်ပုံဖော်သူတွေရဲ့ စတူဒီယိုထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်ရင် စားပွဲပေါ်မှာ ခဲတံ၊ မင်တံနဲ့ စက္ကူတွေချည်းပဲ မတွေ့ရပါဘူး။ တက်ဘလက်ပေါ်က အလင်းရောင်၊ စကင်နာဘေးက အရောင်နမူနာတွေ၊ ဖြတ်ညှပ်ထားတဲ့ မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာတွေနဲ့ မြို့ပြလမ်းမပေါ်က ကောက်ယူထားတဲ့ ပုံရိပ်သေးသေးလေးတွေပါ တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ပုံဖော်သူတစ်ယောက်ဟာ မျက်စိရှေ့က အရာတွေကို ပြန်ရေးဆွဲရုံမဟုတ်ဘဲ အသံ၊ အမှတ်တရနဲ့ လူမှုဘဝအကြောင်းတွေကို ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုထဲမှာ စုစည်းပေးနေသူ ဖြစ်ပါတယ်။ အနုပညာရှင်အများစုဟာ ရိုးရာနည်းလမ်းနဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကိရိယာကို ရွေးချယ်ခွဲခြားမထားကြပါဘူး။ ရေဆေးနဲ့ မင်တံက ပေးနိုင်တဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အစက်အပြောက်တွေကို စကင်ဖတ်ပြီး အလွှာများစွာနဲ့ ပြန်တည်ဆောက်ကြသလို ဖုန်းကင်မရာနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ လမ်းဘေးပုံရိပ်ကိုလည်း လက်ရေးစာလုံးနဲ့ တွဲဖက်အသုံးပြုကြပါတယ်။ ကိရိယာတွေကို ရောစပ်အသုံးပြုခြင်းက ပုံရိပ်ကို ချောမွေ့စေဖို့သာမက အကြောင်းအရာရဲ့ အရသာကို ပိုမိုနီးစပ်စေပါတယ်။ မှားယွ
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
နေဝင်ပြီး မီးအိမ်တွေ တစ်လုံးချင်းစီ လင်းလာတဲ့အခါ မြို့ရဲ့ညဈေးဟာ အစားအသောက်ရောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုထက် ပိုပြီး အသက်ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ မီးခိုးနံ့၊ ကြက်သွန်ဖြူကြော်နံ့၊ သံပုရာရွက်နံ့နဲ့ လက်ဖက်ရည်ပူပူရဲ့ အငွေ့တွေက လမ်းတစ်လျှောက်ကို ဖြတ်သန်းသူတိုင်းအတွက် မမြင်ရတဲ့ မြေပုံတစ်ခုလို လမ်းညွှန်ပေးနေပါတယ်။ တစ်ဆိုင်နဲ့တစ်ဆိုင်ကြားမှာ စျေးဝယ်သူတွေ ရပ်တန့်ပြီး ဘာစားမလဲ စဉ်းစားကြသလို အလုပ်ပြီးပြန်လာတဲ့သူတွေကလည်း တစ်နေ့တာအကြောင်းတွေကို မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ပြန်လည်မျှဝေကြပါတယ်။ ညဈေးရဲ့ အရသာဟာ ချက်ပြုတ်နည်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ဖော်ပြလို့မရပါဘူး။ အဘွားဆီက အမေဆီ၊ အမေဆီက သမီးဆီ ဆက်လက်ပေးပို့လာတဲ့ မုန့်ဟင်းခါးအရည်၊ သုပ်စုံရဲ့ ငရုတ်သီးဆီနဲ့ မုန့်လုံးရေပေါ်ရဲ့ အချိုရည်တိုင်းမှာ မိသားစုမှတ်ဉာဏ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေပါတယ်။ ရောင်းသူတချို့က အရသာကို မပြောင်းလဲအောင် မူရင်းအချိုးအစားကို ထိန်းသိမ်းကြပြီး တချို့ကတော့ ရာသီပေါ်ပစ္စည်းနဲ့ ဖောက်သည်အသစ်တွေရဲ့ အကြိုက်ကို နား
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ဒီရေတက်ဒီရေကျသံနဲ့အတူ ဒီရေတောတွေဟာ ပင်လယ်နဲ့ မြေပြင်ကြားက အသက်ရှင်နေတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခုလို ရှိနေပါတယ်။ အမြစ်တွေက ရွှံ့ထဲကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆင်းသွားပြီး ငါးငယ်၊ ပုစွန်နဲ့ ငှက်မျိုးစုံအတွက် ပုန်းခိုရာနဲ့ အစာရှာရာ ဖြစ်စေပါတယ်။ အပြင်က ကြည့်ရင် တိတ်ဆိတ်တဲ့ သစ်တောလေးတစ်ခုလို ထင်ရပေမယ့် ဒီရေတောအောက်မှာ ရေစီးကြောင်း၊ မြေဆီလွှာနဲ့ ရာသီစက်ဝိုင်းတို့ အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားနေကြပါတယ်။ ဒီရေတောတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အခါ သစ်ပင်တွေ ပျောက်သွားတာထက် ပိုပြီး ဆုံးရှုံးရပါတယ်။ မုန်တိုင်းနဲ့ လှိုင်းကြီးတွေကို တားဆီးပေးတဲ့ သဘာဝအကာအကွယ် လျော့နည်းလာပြီး ကမ်းခြေမြေဆီ လွယ်လွယ်ကူကူ ပဲ့ကျနိုင်ပါတယ်။ ငါးနဲ့ ပုစွန်တွေ ကြီးထွားရာ ပျိုးခင်းတွေ နည်းလာတဲ့အတွက် ဒေသခံငါးဖမ်းမိသားစုတွေရဲ့ ဝင်ငွေကလည်း ထိခိုက်နိုင်ပါတယ်။ ထို့အပြင် ဒီရေတောမြေဟာ လေထုထဲက ကာဗွန်ကို သိမ်းဆည်းပေးနိုင်တာကြောင့် ရာသီဥတုပြောင်းလဲမှုကို လျော့ချရေးမှာလည်း အရေးကြီးတဲ့
မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
မိုးရာသီရောက်လာရင် ရပ်ကွက်လမ်းတွေဟာ မြေပုံပေါ်က လမ်းကြောင်းတွေအဖြစ်သာ မရှိတော့ဘဲ အသံနဲ့ အနံ့တွေပါဝင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ မိုးစက်တွေက သံမိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ကျသလို လမ်းဘေးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ခွက်ချင်းထိသံနဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဘီးတွေ ရေဖြတ်သံတို့ ရောနှောနေပါတယ်။ ထီးအရောင်တွေ တစ်လမ်းလုံး ပွင့်လာပြီး ကျောင်းကပြန်လာတဲ့ကလေးတွေက ရေကန်လေးတွေကို ရှောင်လွှားကြပါတယ်။ မိုးဟာ နေ့စဉ်ဘဝကို နှေးကွေးစေသလို အချင်းချင်း သတိထားကြည့်ရှုဖို့လည်း အချိန်ပေးပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာ ရပ်ကွက်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဟာ လူတိုင်းအတွက် ခဏနားခိုရာ ဖြစ်လာပါတယ်။ စားပွဲတစ်လုံးပေါ်မှာ သတင်းစာနဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေ ရှိနေသလို အခြားတစ်ဖက်မှာ မိုးရပ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေသူတွေ စကားပြောကြပါတယ်။ ဆိုင်ရှင်က ရေစိုနေတဲ့ ဖောက်သည်အတွက် တဘက်ပေးပြီး အိမ်အနီးက အဘိုးအဘွားတွေကို ထိုင်ခုံအတွင်းဘက်မှာ နေရာပေးတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို သေးငယ်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ရပ်ကွက်တစ်ခုရဲ့ ယုံကြ
