မြင်ကွင်းယဉ်ကျေးမှု
လက်ဖက်ရွက်၏ ရိုးရာနှင့် ရာသီအလိုက်မှတ်ဉာဏ်
မြန်မာ့လက်ဖက်သည် တောင်တန်းဒေသများ၏ ရာသီဥတု၊ မြေဆီလွှာနှင့် လူတို့၏ လက်ရာတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အစားအစာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ မနက်စောစော လက်ဖက်ခင်းထဲတွင် နှင်းစက်များက ရွက်နုများပေါ်ကပ်နေချိန်၌ ရွက်ရွေးသူများသည် အရွယ်အစားနှင့် နူးညံ့မှုကို လက်ဖြင့် ခွဲခြားကြသည်။ ထိုအာရုံခံစားမှုသည် စက်ကိရိယာနှင့် အလွယ်တကူ အစားထိုးမရနိုင်သော မျိုးဆက်လိုက် အသိပညာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရွက်ခူးပြီးနောက် အခြောက်ခံခြင်း၊ ဖိသိပ်ခြင်းနှင့် သဘာဝအတိုင်း အချဉ်ဖောက်ခြင်းတို့သည် အချိန်နှင့် စောင့်ကြည့်မှုလိုအပ်သည်။ မိုးရာသီ၏ စိုထိုင်းဆ၊ ဆောင်းရာသီ၏ အေးမြမှုနှင့် နွေရာသီ၏ အပူချိန်တို့က အရသာနှင့် အနံ့ကို ပြောင်းလဲစေသည်။ လက်ဖက်လုပ်သားများက ရွက်၏ အရောင်၊ အနံ့နှင့် အထိအတွေ့ကို ကြည့်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ လက်ဖက်သုပ်ပွဲတစ်ပွဲပေါ်တွင် မြေပဲ၊ နှမ်း၊ ကြက်သွန်ဖြူကြော်နှင့် ပဲမျိုးစုံတို့ စုဝေးလာသောအခါ ထိုအစားအစာသည် မိသားစုအတွင်း စကားစမြည်ပြောရာနေရ
MATIKA Editorial
